Chez Sanne…Het mama syndroom

Lief zijn voor jezelf

Al een tijdje kan ik niet anders dan toegeven dat ik de leeftijdscategorie heb bereikt waarin vriendinnen en vrouwen om me heen baby’s beginnen te werpen. De babyboom uit 1947 is er werkelijk niets bij. Binnen nog geen jaar droegen drie van mijn vriendinnen ineens de titel ‘mama’ en de vierde is vorige week verrast met een babyshower.


Waar ik iets minder op berekend was, was dat hun mooie bolle buiken vragen zouden oproepen over mijn biologische klok. Want ja, als mijn vriendinnen eraan beginnen, waarom ik dan niet? Dat is wat de gemoederen van anderen in ieder geval behoorlijk bezig lijkt te houden. En om de lichtelijk ongeruste mensen in mijn omgeving (alias (schoon)moeder en overige mama’s) direct maar even gerust te stellen: het staat op mijn to-do-lijstje, oftewel ‘ons’ to-do-lijstje.

Ik denk even terug aan april vorig jaar, de maand van ons jaarlijkse weekendje weg met vriendinnen. Acht vrouwen in een huisje, lekker eten, alcohol en veel geklets. Ik haal dit weekend aan omdat de eerste tekenen van verandering hier namelijk duidelijk werden. Zo werd de cocktailparty aangevuld met non-alcoholische drankjes en stond het gespreksonderwerp ‘zwangerschap’ dagelijks op het programma. “Dames”, sprak één van de wijze vrouwen dat weekend, “laten we in ieder geval afspreken dat er niets veranderd als er straks koters zijn. De weekendjes weg, die blijven!’ Iedereen hief zijn glas (frisdrank) en stemde hier met luid gejoel mee in.

Natuurlijk hebben baby’s nogal wat invloed. Sterker nog, het eerste waar ze verantwoordelijk voor zijn tijdens de bevalling al, is de geboorte van een ‘mama’. De vrouw in kwestie lijkt op dat exacte moment namelijk besmet te raken met het mama-syndroom. Een syndroom dat over het algemeen zich kenmerkt door symptomen als roze wolken, pure overgave, een meesterlijk groot verantwoordelijkheidsgevoel en oogkleppen.

Afgelopen april, het volgende weekendje weg. We zijn dan twee mama’s en één mama-to-be rijker. Het weekendje is aangepast naar een nachtje weg dus proost ik op vrijdag in mijn eentje een glas wijn, terwijl ik terug denk aan vorig jaar. Dankzij de huidige technologie (hoe deden we dat vier jaar geleden zonder WhatsApp??) is gelukkig iedereen al op de hoogte van de laatste geluidjes en bijzondere verrichtingen van de kleintjes. Toch lijkt het nu meer dan normaal dat er gesproken wordt over tepelkloven en groene poep tijdens het eten.

mama
Later in het jaar, na nog meer babyfeestjes, bevallingen en beschuiten, kan ik niet anders dan concluderen dat het mama-syndroom vooralsnog hen allen heeft bereikt. Toch zijn de symptomen van het syndroom niet geheel eenduidig. Waar de één het leven lijkt aan te passen op de slaapbehoeften van de kleine spruit, zet de ander haar vaste woensdagavondafspraken voort zoals ze gewend was, zij het met een wandelwagen voor zich uit duwend. En waar de één zou willen dan haar zwangerschapsverlof verlengd kan worden met een jaar of vier, kan de ander stiekem niet wachten om weer lekker aan het werk te gaan.

Toch ben ik, na het een tijdje aangekeken te hebben, tot één gelukkige conclusie gekomen. Het mama-syndroom heeft mijn vriendinnen in de kern helemaal niet veranderd! De eerste mama in onze groep? Die staat in de weekenden nog steeds op de bar te dansen! De tweede mama idem dito, die maakt nog vaak genoeg de lichten aan in de kroeg na een avondje stappen. De derde mama houdt van reizen en is van plan de kleine gewoon mee te nemen en de vierde mama-to-be…..die zal haar vrouwelijkheid zeker nooit verliezen.

Dus ergens snap ik stiekem best wel dat ze het me willen aansmeren. En zij horen op hun beurt ook heus wel mijn klok soms tikken, zelfs als het over groene poep gaat. Ze zullen ook de eersten zijn die het horen als het zover is. (Sorry mam, jij zult de eerste zijn natuurlijk! Nadat mijn opper-optimist het heeft laten bezinken) Tot die tijd ben ik soms gewoon nog blij als ik mag gaan wanneer de kids mij krijsend het huis uit lijken te werken. Wat dat betreft kan ik alleen maar zeggen: respect aan al mijn vriendinnen met het mama-syndroom! Ik zie jullie heel graag weer in april, ik ben benieuwd waar we dan het glas op gaan heffen!

Sanne is van alles en nog wat. Van doodnormale Limburgse met een zachte G tot perfectionistisch woordenwonder, van relatie-expert tot caloriekneus. In haar twee-wekelijkse column “Chez Sanne…” neemt ze je mee in haar onstuimige maar vaak herkenbare leventje.

Reacties

reacties

Sanne Claessens

* Freelance schrijfster * dromer * zonliefhebber * altijd op zoek naar anderen en mezelf * optimist-in-wording * lief neurootje *

More Posts - Website - Twitter

Laat hier je reactie achter...

Follow my blog with Bloglovin