Column: Pakketje uit China

Pakketje uit China

*Ding Dong*
15.15u. De bel gaat. Ik zit heerlijk lui in mijn huispak met mijn haar op standje coupe ik-kam-mijn-haar-nooit en denk “wie de neuk staat er voor de deur?” In eerste instantie denk ik op de bank te blijven liggen in het kader van fuck you all, maar dan ineens bedenk ik me dat het weleens mijn langverwachte pakketje uit China zou kunnen zijn. Ik vlieg op, kijk door het raam en zie twee PostNL meneertjes druk in de weer met een pakketje. Snel druk ik met de buzzer de deur open, waarop de heren de benedendeur openduwen, maar vervolgens beneden blijven staan. Hierdoor twijfel ik even of ze wel echt de voordeur hebben opengeduwd, dus ik druk nogmaals op de buzzer. “Momentje, we komen eraan.”, hoor ik.

De heren lopen naar boven, maar blijven halverwege staan. Staan een beetje naar dat pakketje te turen, blikken uit te wisselen en in hun scanapparaat te tikken. Het vraagteken boven de hoofden van de postmeneren gaven bijna licht. De man mompelt: “Ik snap er niks van.” Hij draait het pakketje een keer of drie om en mompelt mijn naam. “U zit goed, dat ben ik!” zeg ik enthousiast, terwijl ik mijn haren probeer te fatsoeneren en stilletjes sta te hopen dat mijn ongewassen kop en ongepoetste tanden niet heel erg zichtbaar zijn.

De man loopt verder naar boven, laat mij zijn scanapparaatje tekenen en zegt: “Ik denk dat u mazzel heeft, mevrouw.” Ik laat hem weten dat ik niet zo goed begrijp waar hij op doelt. “Nou, hier op uw pakketje staat dat u dit (onder rembours) moet betalen, maar in ons systeem vind ik niks.” en hij laat mij een acceptgiro zien, die op het pakket geplakt zit. Ik laat de man weten dat ik alles netjes online heb betaald (nog niet wetende dat dit de invoerkosten zijn) en dat het een foutje moet zijn. “Daarom”, zegt de man, “gewoon niks zeggen. Een mazzeltje dus.” En hij draait om, wenst me een goed weekend en sluit aan bij zijn collega, die zich nog halverwege de trap bevond, om saampjes het pand weer te verlaten.

Ik snel naar binnen, want pakketjes zijn altijd leuk. Zeker uit China. Dat voelt als een cadeautje, ook al heb ik er zelf voor betaald. Eerst maak ik het pakket open en bekijk en pas mijn awesome nieuwe trui, mijn nog awesomer jack(je) en mijn ietwat goedkoop uitgevallen horloge (China he?). Nadat ik hardop tegen mezelf heb uitgesproken hoe fakking awesome blij ik ben met mijn aankoop (ja, ik praat vaker tegen mezelf. Gezellig.), pak ik de ‘factuur’ uit de verpakking. Geen factuur van de webshop zelf, maar een factuur van PostNL.

Ik citeer: “Als u goederen van buiten de Europese Unie ontvangt, moet u bij de Douane een invoeraangifte doen voor deze goederen. PostNL Pakketten Benelux B.V. heeft uit de naam van Koninklijke PostNL B.V. voor uw zending aangifte gedaan en belast u conform onderstaande specificatie:”

Of ik een kleine 18 euro wil betalen. De postmeneer zei dus ‘niks zeggen’ omdat er niks in zijn systeemscanapparaatding stond en denkt dat alles zo ok is. Ik denk dat ik over een week of wat gewoon een aanmaning in de bus krijg. Tenslotte hebben ze mijn adres. Ghe. We gaan het meemaken.

Dan ga ik nu even extreem gelukkig te zitten zijn met mijn nieuwe spulletjes in mijn eigen kleine wereldje en even al het andere leed uit de wereld proberen te negeren (ooooh, je zei ‘neger’!!!11!!1!). En zo maar eens even mijn haren kammen en tanden poetsen. Denk ik.

Reacties

reacties

Marjolein van Driel

* Hoofdredactrice VVM-magazine * Geboren schrijfster * Creatieveling * Nerd in opleiding * Haat koken, maar is gek op lekker eten * Koffie * Stoer emotrutje met een hart van goud *

More Posts - Website - Twitter - Facebook - Google Plus

Laat hier je reactie achter...

Follow my blog with Bloglovin